Nawiązuję do kanonicznych dzieł należących do obszaru zachodniego kanonu malarstwa, podejmując próbę redefinicji fantazmatów, jakimi są: osoba artysty, pracownia artystyczna, ciało tego, kto tworzy. Zapożyczenia i cytaty, których używam, stając się motywem dla gestu malarskiego i autoanalizy, poszerzają namysł nad zmianami zachodzącymi w kulturze Europy. Chcę, aby wzniosłość obcowania z ikonograficznym kanonem naszej kultury uchodziła na rzecz refleksji nad medium – i, idąc dalej – nad światem widzialności. Efektem tego działania są autotematyczne narracje, wtłoczone w ramy naiwnego przedstawienia. Używając metafor, złudzeń optycznych i ironii dochodzę do granicy interpretacji, gdzie ‘błędna’ (dziecinna) interpretacja obrazu rzeczywistości ma rację bytu obok oficjalnie przyjętej- ‘prawdziwej’.